Önceden hitap etmeye doyamadığım , şimdi ise uygun bi hitap bulamadığıma…
Sen hayatımı öylesine doldurmuştun ki, gittikten sonra büyük biR boşluktu dünya. Bu kez ayrılık daha da az acıtmıştı yüreğimi. Günlerim sensiz geçmeye devam ederken, ben nasıl geçtiğini anlayamıyordum bile.Senin yanındayken çabucak geçen zaman, şimdi de öyle geçip gidiyordu.Değişen neydi? Her günün bitiminde bu soruyu sordum kendime. Ama cevap bulamadım her seferinde. Ayrılmaya mı alışmıştım acaba? acaba sende mi ben gibi olmuştun? Hiç biR şeyi kafana takmayan sen, nasıldın bensiz? Unutmaya mı yüz tutmuştu kalbim seni?Seni unutabilir miydim? Sensiz biR yaşam olur muydu? Gelecekle ilgili hayallerimi bile kısıtlayandın sen. Şimdi sadece geleceğim vardı önümde. Ve kocaman biR boşluktu.
İnanamadığım, belki de inanmak istemediğim şekil de unutuyordum seni. Çoğu zaman aklıma gelmiyordun. Gülüyordum, senin dediğini yapıyor, takmıyordum. Umrumda değildi sanki olanlar. Bazen sanki hiç olmamış gibiydin. İşte bu zamanlar için son yazdıklarını saklamıştım. Evet vardın… yazdıklarınla, kalbimin en dibinde duruyordun hala…Yukarı çıkmaya korkuyordun sanki, Sanki sen, benim unuttum rolü yaptığımdın…
Gülüyordum, mutluydum. Peki ben sensiz nasıl mutlu olabiliyordum? Her şeyim senken, her şeyim benimle değilken, nasıl her şey bendim?? Gülmeyi bile yakıştıramadım kendime. Dünyalık şeylere gülüyordum. Halbuki sen olsaydın,,farklı gülerdim. Dudağımda bir tebessüm olmazdı sadece.. içten gelirdi gülümsemem. çünkü sen benim ahiretliğimdin. Sensiz bir yaşam düşünemezken, ölümü bile sensiz anmadım..
Sensiz gülmeyi hazmedemiyorum dedim ya, şimdi gülemiyorum.. Ne git ne kal dedin..Çaresiz bir pencere açtık yine.Ve o pencereden soğuk rüzgarlar esti içeriye…
Kararsız bekleyişler,hayalsiz gelecekler kurduk.Şimdi zaman sadece kolumdaki saatten ibaret..UNUTMA SEVDİĞİM HER NE OLURSA OLSUN SENSİZ DE DÜŞÜYOR TAKVİMDEN YAPRAKLAR…
|
